Znowu dziewczynką

 

Wiesz, popełniłam całą masę gaf

Wiesz, zgubiłam swoją pewność i nieomylność

A właściwie, nadal ją mam, tylko rozumiem więcej.

Rozumiem to, że jestem ciągle dziewczynką,

Taką co wchodzi w nowe życie.

 

 

Upadłam, bo ktoś podstawił mi nogę.

Zdziwiona, bo wcześniej nikt tego nie robił,

wstałam i otrzepałam się z kurzu…

Udałam, że nie czuję potłuczeń.

 

Udałam, że nic się nie stało, choć dusza…

 

Dusza kołatała jak spłoszony ptak w klatce.

To dziwne, że za każdym razem upada się inaczej,

to jakby przeżywać ponownie, i wciąż znowu,

przejście dziewczynki w życie dorosłe.

 

Może ja nigdy nie dorosnę, ale czy chcę?

 

Czuję, że żyję tylko wtedy, gdy staję się uczniem,

Gdy poznaję coś nowego, odkrywam rzeczy,

na które wcześniej zabrakło mi czasu,

z bliżej niewyjaśnionych, nawet dla mnie, przyczyn.

 

A może – zapału, uporu, chęci i samozaparcia?

 

Mój zegar tyka, banalnie, jak każdemu z osobna,

Czuję chwilami bezsilność, żal za tym co już za mną,

wtedy jednak odkrywam teraz i jutro, nowsze,

inne niż te jakie znałam do tej pory.

 

Uśmiecham się do siebie – to dobrze…

 

Dobrze, że odnalazłam inne, za każdym razem,

gdy upadłam i wstałam z mokrymi policzkami,

skrytymi przed wzrokiem tych, którzy zerkali

na mnie ukradkiem, ale z uwagą…

 

Widzieli, wtedy, też siebie, gdy kiedyś upadli?